توی ماشین به بابا گفتم این پروانه چند روز دیگه که بیشتر عمر نمیکنه...

پ . ن : این ماجرا واقعی است!

بالاخره پسر سیزده ساله هم می فهمد!

سیزده یا چهارده ساله که میشی کم کم میشنوی که داری به سن بلوغ شرعی می رسی....اون موقع توی کلاس دینی و قرآن گوشاتو تیز می کنی که ببینی معلمت در مورد سن بلوغ چی میگه؟ آخه از رفقا چیزهایی در مورد بلوغ زود رس شنیدی...
معلم سرکلاس وقتی می خواد از بلوغ زودرس بگه یه کم خجالت میکشه...مثلا میگه فلان ناحیه مو در می آورد و اون موقع تو دنبال فلان ناحیه تو بدنت می گردی...چون معلم شرمش میشه صراحتا نام فلان ناحیه رو بگه!

وبلاگ دوستای قدیمیمون هم بسته شده...

شاید به خاطر همینه که غریب موندیم...

فکر می کنم سوال بالا نیاز به جواب دادن نداره...

حال و روز اینجا جواب سوال بالاست

                                                                                                 صحیفه ی سجادیه

باورم نمیشد یه روز نامه به تو اون هم  اینجا بنویسم...اما امان از وقتی که ناباوری ها بشه باور...

سلام!سلام به تو! به تو یار چندین ساله ! به تو رفیق دیرینه! چرا میگم دیرینه ؟! آخه اگه من و تو چند سال عمر کردیم؟ حالا حساب کن مهمترین سال های عمرمون رو با هم بودیم... نوجوونی و  جوونی!

تو این مدت هر حرفی داشتم به تو گفتم! مخصوصا حرفهایی که به هر کسی نمی شد گفت! به تو گفتم...

نمی دونم می فهمی چقدر مهمه یا نه....منظورم اینه می فهمی شنیدن حرفهای یه نفر که فقط به تو میگه چقدر مهمه!

رفیق! این همه از این نامه گذشت و هنوز نپرسیدم حالت چطوره؟ بی معرفت شدم ؟آره؟

شاید آره!

رفیق گلم! شنیدم حالت خرابه! البته هم شنیدم و هم دیدم!آخه می گن شنیدن کی بود مانند دیدن!

یادته تو این چند سال خودمو به آب و آتیش می زدم تا تو رو ببینم؟ حالا فکر می کنم دلخوری که چرا وقت دیدارتم انقدر سردم!نمی دونم واژه سرد درسته یا نه؟ شاید واژه خنثی بهتر باشه!

آره! خنثی بهتره! راستش این چند وقت فرصت زیادی نداشتم!سعی کردم بیام ببینمت هر روز!به بهونه های مختلفم دیدمت اما نتونستم کاری کنم....نتونستم چیزی بگم...گرچه خیلی خرف داشتم...

راستش چند وقته پنچرم...

تو که میشناسی منو!می دونی چی چیزایی می تونه پنچرم کنه!

رفیق خوبم ! همیشه سعی کردم  تو رو تغییر بدم... به خیال خودم بهترت کنم...راستش هنوزم فکر می کنم اون تغییرها درسته اما...

یه اعتراف!

آدم نمی تونه همه چیز رو تغییر بده....آدم باید یاد بگیره نمی تونه بعضی چیزا رو تغییر بده!

تو داری راه خودتو ادامه می دی. البته منم شاید بتونم کمی موثر باشم ...نمی دونم!

خلاصه وبلاگ عزیزم! ازت ممنونم که این مدت ناگفته هام رو برای بقیه گفتی!

خیلی از سختی ها رو برام آسون کردی...

همیشه برام گوشی شنوا بودی!

نمی دونم می دونی چقدر دیگه زنده ای یا نه!؟ راستش دیگه حوصله ام به نوشتن ادامه نامه نمی رسه.

بی معرفت شدم؟!

فقط بدون که شنیدم 2 سال بعد از آخرین پست وبلاگ ها رو حذف می کنن!

وبلاگ عزیزم! همه تلاشمو می کنم که حالا حالاها زنده باشی!

فعلا!

تا فرصتی دیگر برای نوشتن.

ناگهان همه چيز را گذاشت و رفت،بدون اين كه دليل رفتنش را گفته باشد.

هيچ كس نمي داند كجا رفته.مدت ها از رفتنش مي گذرد و هيچ خبري از او نيست.يك روز نامه اي از او رسيد،در نامه اش نوشته بود:(جايي كه هست ،همه چيز خوب است.همه ي گل ها بوي خودشان را مي دهند و هيچ كس به ديگري حسودي نمي كند.)

نوشته بود كه به زودي براي ديدنمان مي آيد؛همه خوشحال شديم و چشم به راه بوديم كه بيايد،اما روزها گذشت و خبري از او نشد.

تازه فهميده بوديم كه نبودنش چقدر سخت است.

يادم مي آيد وقتي كه بود كسي گفت:اگر بيشتر از اين اينجا بماند،همه مان بدبخت خواهيم شد.

ولي او كه كاري نمي كرد،چرا بدبخت شويم؟؟

چند روز پيش از همان هايي كه نمي خواستند او اينجا  باشد شنيدم كه مي گفتند:اگر به همين زودي نيايد،روزها از اين سخت تر خواهد شد.مي خواستم بپرسم مگر همين شما نبوديد كه مي گفتيد ماندنش باعث بدبختيست،چرا اكنون بودنش را آرزو مي كنيد؟اصلاً شايد حرف هاي شما را شنيده و براي همين بي خبر از اينجا رفت.آري! مطمئناً همه ي آن حرف ها به گوشش رسيده!او گفته بود به زودي خواهد آمد،پس چرا آمدنش اين همه طول كشيده؟كاش كسي به او خبر مي داد كه همه منتظر آمدنش هستند.

امروز نامه اي از او رسيد.نامه اي كوتاه با چند جمله:

"سلام.

نمي خواستم بد قولي كنم،اما اجازه نمي دهند بيايم،مي گويند نديديم كسي به آسمان نگاه كند و بودنت را (طلب) كند،آن ها فقط و فقط( منتظر)ند...

                                                                                             دلتنگ شما

                                                                                                 باران"

 *اين روايت سري كه در همه ي احوال كمكمان خواهد كرد را به طمع يك دعاي خير؛به همه ي آنهايي كه به دل ما سری مي زنند،هديه مي كنم.باشد كه راه نمايمان باشد!

رسول خدا خطاب به اميرالمؤمنين عليه السلام فرمودند:

 يا علي!در جايي كه مردم به فضايل(مستحبات)مي پردازند،تو به فرايض(واجبات)بپرداز!

 يا علي!وقتي مردم مشغول عيوب ديگرانند،تو خود را مشغول عيوب نفس خويش كن!

 يا علي!وقتي مردم مشغول دنيا و زينت دادن آن هستند،تو خود را مشغول آخرتت كن!

يا علي!وقتي مردم عبادت هايشان را زياد مي كنند،تو عمل هاي انتخاب شده و به جا انجام بده!

 يا علي!وقتي مردم به خلق متوسل مي شوند،تو به خدا متوسل شو!

*در اين روايت بنا به فرموده ي پيامبر(ص)،6000 كلمه نهفته شده كه تنها حضرت علي (ع) به آنها پي برده است.

حرف های ته دل ...

انگار کسی نمی خواد حرفی بزنه.منم حرفی جز اون چیزی که گفتم ندارم.

شاید من هم باید برم...

بهتر دوباره حرفهای ته دلمونو ورق بزنیم شاید به خودمون برگردیم.

واکنون این ماییم وامانت او...

وقتی می خواهیم رنگ همه ی شهر سبز باشد و یا لااقل همه شهر را سبز ببینیم باید بدانیم که این شهر همواره خاکستری است. چه دیروز که حاکمی سیاه به تمام شهر سایه افکنده بود و چه آن زمان که تن شهر زیر رگبار گلوله سرخ بود؛ در همه شرایط رنگ شهر خاکستری است...

خاکستری رنگ واقعیت است... یعنی ترکیب سیاه و سفید.... می توان گفت خاکستری یعنی سیاه روشن و یا سفید تار!

این روزها در دل خاکستری شهر سبزه هایی در حال روییدن هستند.در خیابان که راه می روی پسرها دستبند سبز بسته اند....دختران مانتوهای سبز به تن و شال سبز به سر کرده اند. شایعه شده که این سبزی در دل ها هم رخنه کرده است و کم کم دارد دل ها را سبز می سازد.

پسرک دست فروش هم این روز ها سبز سبز است...هم بساطش که روی زمین پهن است و هم در دستش پر شده از سبزی... شال های سبز، روسری های سبز، تی شرت های سبز و...

به سبزی شهر افزوده شده... می گویند دولت مخالف این سبزهاست...اما هنوز باجه های تلفن شهر سبز است... اتوبوس های شهرداری سبز است ، سبزه های پارک ها و میادین سبز است ... و هر آنچه که از اول سبز بوده سبز مانده است! اما هر روز دارد به این سبزی ها اضافه می شود...عده ای به سبزها پیوسته اند در حال افزایش سبزی هستند.

به من می گویند چرا دستبند سبز نمی بندی؟! تو هم که طرفدار موسوی هستی!

به او می گویم دستبند ها را کی از دست باز می کنید؟

می گوید شاید 23 یا 24 خرداد همزمان با جشن پیروزی!

در دل می خندم و می گویم کاش آن روز اگر موسوی پیروز شود مردم بدانند تازه وقت آن رسیده که همه دستبند سبز به دست ببندیم ... باید بدانیم که وقت آن رسیده که کمی هم خودمان تغییر کنیم . کاش بدانیم راه سبز مهمتر از سبز پوش است.کاش تا ابد پای این عهد سبز بمانیم در مسیر سبز برانیم.

باید بدانیم که می توان حقیقت را در واقعیت دید! تن شهر از  من و تو رنگ می گیرد...رنگ خاکستری دیروز شهر؛ رنگ ما بود نه رنگ شهر....باید سبز شویم سبز بمانیم تا شهرمان هم سبز شود و سبز بماند!

تو ای سبز پوش! سبز بپوش اما نه به خاطر هوا و نه به خاطر ریا ! سبز بپوش فقط به خاطر خدا!

همیشه شنیدیم بارون رحمت خداست...اما من می گم:

بارون که می باره توی آسمون رحمته!

روی زمین که میاد نکبته!

زیر زمین که میره برکته!

تعجب نکنید... فهمش خیلی ساده است!

فکر می کنید برای توضیحش یه مقاله باید نوشت؟نه!چند تا جمله کافیه!

وقتی بارون میاد از قفس اتاقت بیا بیرون...

یه نفس عمیق بکش ... حالافهمیدی چرا میگم بارون توی آسمون رحمته!هوای به این لطیفی تنفس کرده بودی؟

حالا یه نگاه بنداز پایین...

مواظب باش ... به پا...اه....

ای راننده احمق!!! این آدم بود نه موش آب کشیده بی شعور!

دریاچه های فصلی توی خیابون رو با همه وجود حس کردی؟حالا فهمیدی چرا میگم بارون که روی زمین میاد نکبته!

حالا بیا زیر این درخت وایسا تا از رحمت خدا...یه نگاه به این درخت بنداز! حالا فهمیدی چرا میگم بارون زیر زمین که میره برکته!

حالا که تا اینجا اومدی اینم بخون و برو:

بارون همیشه رحمته...وقتی هم نکبت شد مقصر خدا نبود...مقصر بنده ی خدا بود!

همیشه همینطوره...

دیشب کابوس دیدم...

من در انتهای هرشب نام خدای تو را

به واسطه ی عظمت و زیبایی اش

که گوشه ای از آن در وجود تو مجسم است بر زبانم می آورم

دعا می خوانم...

و با امید بسیار چشم روی هم می گذارم ...

دیشب در خواب کابوس دیدم...

من به خاطر زیبایی های بسیاری ...

که از دنیای رویا شنیده ام ...

در انتهای هر شب می خوابم...

چون شنیدن کی بود مانند دیدن!

دیشب یک بار دیگر کابوس دیدم...

می گویند در عالم رویا

هر آنچه که می توان وجود آن را متصور بود...

وجود دارد...حتی بودن تو با من!

چشمان من نه به امید بودنمان

بلکه تنها به امید یک دیدار

در انتهای هر شب سنگین می شود...

سال نو مبارک!

مادرم امسال هم خانه تکانی عید می کند...

مادر امسال به سختی کارهای خانه را انجام می دهد...

امسال کسی نیست تا به مادرم در خانه تکانی کمک کند...

هر روز که از خانه بیرون می روم آخرین تصویر را از جایی که همه بودن من است به ذهن می سپارم...

- شاید آخرین تصویر از بودنم باشد... -

و شب که به خانه برمی گردم عکس در ذهن را با آنچه میبینم قیاس می کنم و دست مادرم را می بوسم...

مادرم به تنهایی همه نبودن های ما را به دوش می کشد...

مادر جان!امسال اتاقم غریبه تر از هر سال دیگر است! امسال همه آن کاغذهایی را که هر سال می خواستی قاطی آشغال ها و لوازم به درد نخور و غبار خانه دور بیاندازی در اتاقم در گوشه ای جا گذاشتی... دیگر آشغال خطابشان نکردی...دیگر به دور از چشم من قسمتی از آن ها را در گوشه زباله دان سر خیابان بی من رها نکردی!

شاید امسال مادرم در میان همه نبودن های من فرصتی پیدا کرد تا همان چیزاهایی که به نظرش بی مصرف ترین است بخواند.... شاید مادرم باور کرد که اینها منم! همان "من" ی که از آن متنفرم!

مادر جان! هزار ساله باشی !