محرم،حسين،آب،عطش،شهادت،اسارت                                                                          

انگار همه ي اين وا‍‍ژه ها از همون اول براي هم خلق شدن.

محرم دوباره از راه رسيد.محرم اومد تا يه بار ديگه حسين رو از نو بشناسيم.دوباره آب و عطش رو معنا كنيم.يادمون بياد كه توي كربلابودن،تشنه بودن اينها تنها چيزايي نبود كه عاشورا رو خلق كرد.بايد دوباره درك كنيم حسين براي چه هدفي شهادت رو انتخاب كرد.بايد به درجه اي از شناخت برسيم كه همه ي روزهامون عاشورا باشه و همه جا برامون كربلا باشه.

سياه پوش شدن يه احترامه ،مهم اينه كه بفهميم حسين براي چي به كربلا رفت. زينب وار زندگي كنيم تا يادمون نره بايد حسيني باشيم.

حسين جان،امسال عزاي تو رو خونين شروع كرديم ،فرياد هيهات من الذلة تو اين بار در سرزميني طنين اندازه شده كه قدس مقدس رو در قلب خودش داره.امروزامت جدت رسول الله در فلسطين و غزه در اوج مظلوميت،در برابر چشمان كور اعراب ،همان هايي كه علي راخانه نشين،حسن را خون به دل و تو را سر به نيزه كردند و تا امروز خون به دل شيعيان شما كردند،در خون خود مي غلتند.

كدام روح است كه اين مظلوميت ها را ببيند و قالب تن برايش تنگ نشود؟ديدن مظلوميت ها جان را به گلوگاه مي رساند.

كاش رفتن آسان بود ،كاش مي شد زمزمه كرد و رفت:

ننگ است مارا خانه تنگ است اي برادر

برجاي ما بيگانه ننگ است اي برادر

بايد به مژگان رفت گردازطورسينا

بايدبه سينه رفت زين جا تا فلسطين

تكبيرزن،لبيك گو ،بنشين به رهوار

مقصدديارعشق همپاي جلودار

 التماس دعا